In mijn favoriete tijdschrift Ode (http://nl.odemagazine.com/) las ik afgelopen maand (oktober 2008) een geweldig artikel over het nut van falen.

Natuurlijk weet iedereen dat je alleen (of vooral) leert door te doen en nog meer leert door fouten te maken, maar toch richten we ons voortdurend op succesvolle mensen en bedrijven. Falen is niet interessant, succes wel.

Michael Raynor, prof aan een of andere business-school in Canada, heeft geconstateerd dat succesvolle en hopeloos falende bedrijven een identieke strategie hebben: ze nemen grote risico’s. Het tegenovergestelde van “succes” is dan ook niet “mislukking”, maar “middelmatigheid”. Om grote successen te behalen moet je grote risico’s nemen; neem je geen risico’s (of kleine risico’s) dan is middelmatigheid gegarandeerd.

Moet je dan met iets wilds komen en daar al je kaarten op inzetten? Nee, je moet met meerdere wilde ideeën komen zodat je altijd iets achter de hand hebt, mocht het helemaal misgaan.

Wat voor bedrijven geldt, geldt natuurlijk ook voor ons persoonlijk. Als je dingen anders wilt doen dan je nu doet (misschien wil je wel je hart volgen of een droom), moet je je nek uitsteken. Met als risico dat je kop eraf gaat natuurlijk! Maar ook met het risico dat het lukt en je leven “succesvol” wordt. Als je een bedrijf wilt dat succesvol en vernieuwend is en collega’s die succesvol en vernieuwend zijn, dan moet je accepteren dat we fouten maken, zelfs stimuleren dat we fouten maken. Want als er fouten gemaakt worden weten we dat er risico’s gelopen worden en weten we dus dat er een kans was om boven het maaiveld uit te komen. Als we dan goed kijken naar wát we fout deden, kunnen we leren om het volgende wilde idee wél te laten slagen.

Middelmatigheid is veilig. Je wordt nooit heel erg ongelukkig als je op het veilige pad blijft, maar ook nooit heel erg gelukkig. En fouten maken doe je toch een keer, dat is onvermijdelijk. J.K. Rowling (je weet wel, van de succesvolle Harry Potter boeken) zei het heel mooi in een toespraak: “Je kunt onmogelijk leven zonder ergens in te falen, tenzij je zo behoedzaam leeft, dat je net zo goed niet had kunnen leven – en in dat geval faal je door nalatigheid.”